12.07.2015
11.07.2015
Νεοφιλελευθερισμός
Αυτή η κλασική φιλελεύθερη ανανέωση, που είναι γνωστή ως νεοφιλελευθερισμός, διήρκεσε περίπου δύο δεκαετίες (του 1980 και του 1990), αν και η πρόσφατη οικονομική κρίση οδήγησε σε μια αναβίωση της κεϋνσιανής οικονομικής σκέψης. Εντωμεταξύ, προς τα τέλη του 20ού αιώνα, τα κομμουνιστικά κράτη της Ανατολικής Ευρώπης κατέρρευσαν απότομα, αφήνοντας τη φιλελεύθερη δημοκρατία ως τη μοναδική μορφή διακυβέρνησης στη Δύση.
Κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο αριθμός των δημοκρατιών σε όλο τον κόσμο ήταν περίπου ο ίδιος με αυτόν πριν από σαράντα χρόνια[78]. Μετά το 1945, οι φιλελεύθερες δημοκρατίες εξαπλώθηκαν πολύ γρήγορα. Ακόμα και ώς το 1974, περίπου το 75% όλων των κρατών θεωρούνταν δικτατορικά, αλλά τώρα περισσότερο από το ήμισυ όλων των χωρών είναι δημοκρατίες[79]. Ωστόσο, ο φιλελευθερισμός αντιμετωπίζει επαναλαμβανόμενες προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένων του συντηρητισμού και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού σε πολλές περιοχές σε όλο τον κόσμο. Η άνοδος της Κίνας επίσης προκαλεί το Δυτικό φιλελευθερισμό, με ένα συνδυασμό αυταρχικής κυβέρνησης και οικονομικών μεταρρυθμίσεων που προηγούνται του εκδημοκρατισμού[8
Σοσιαλφιλελευθερισμός
Έως το τέλος του 19ου αιώνα, οι αρχές του κλασικού φιλελευθερισμού
αμφισβητoύνταν ολοένα και περισσότερο λόγω της ύφεσης, της αυξανόμενης
αντίληψης των δεινών της φτώχειας, της ανεργίας και της σχετικής
στέρησης που εντοπίζεται εντός των σύγχρονων βιομηχανικών πόλεων, και
της αναταραχής της οργανωμένης εργασίας. Το ιδανικό του αυτοδημιούργητου
άτομου, που μέσω σκληρής δουλειάς και ταλέντου θα μπορούσε να φτιάξει
τη θέση του στον κόσμο, φαινόταν αυξανόμενα ανέφικτο. Μια σημαντική
πολιτική αντίδραση ενάντια στις αλλαγές που εισήγαγε η εκβιομηχάνιση και
καπιταλισμός του laissez-faire προήλθε από συντηρητικούς που ανησυχούσαν για την κοινωνική ισορροπία, παρόλο που ο σοσιαλισμός αργότερα έγινε μια πιο σημαντική δύναμη για αλλαγή και μεταρρύθμιση. Κάποιοι Βικτωριανοί συγγραφείς —όπως ο Κάρολος Ντίκενς, ο Thomas Carlyle, και ο Matthew Arnold— υπήρξαν πρώιμοι και με επιρροή επικριτές της κοινωνικής αδικίας[61].
Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ συνέβαλε σημαντικά στη φιλελεύθερη σκέψη, συνδυάζοντας στοιχεία του κλασικού φιλελευθερισμού με αυτό που τελικά έγινε γνωστό ως νεο-φιλελευθερισμός. Το On Liberty (1859) του Μιλ πραγματεύεται τη φύση και τα όρια της εξουσίας που μπορεί να ασκείται νομίμως από την κοινωνία πάνω στο άτομο[62]. Υπερασπίστηκε με πάθος την ελευθερία του λόγου, υποστηρίζοντας ότι ο ελεύθερος διάλογος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πνευματική και κοινωνική πρόοδο. Ο Μιλ όρισε την «κοινωνική ελευθερία» ως προστασία από «την τυραννία των πολιτικών αρχόντων». Εισήγαγε μια σειρά από διαφορετικές έννοιες των μορφών που μπορεί να πάρει η τυραννία, αναφερόμενες ως κοινωνική τυραννία και τυραννία της πλειοψηφίας αντίστοιχα. Κοινωνική ελευθερία σήμαινε όρια στην εξουσία του ηγεμόνα μέσα από την αναγνώριση των πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων και με τη δημιουργία ενός συστήματος «συνταγματικών επιταγών»[63].
Ωστόσο, αν και αρχικά η οικονομική φιλοσοφία του Μιλ υποστήριζε τις ελεύθερες αγορές και πρέσβευε ότι η προοδευτική φορολογία ήταν τιμωρητική απέναντι σε όσους εργάζονταν σκληρότερα[64], αργότερα μετέβαλε τις απόψεις του προς μια πιο σοσιαλιστική μίξη, προσθέτοντας κεφάλαια στις Αρχές της Πολιτικής Οικονομίας που υπερασπίζονταν τη σοσιαλιστική προοπτική, και υπερασπιζόμενος κάποιους σοσιαλιστικούς σκοπούς[65], συμπεριλαμβανομένης της ριζοσπαστικής πρότασης ότι όλο το μισθολογικό σύστημα πρέπει να καταργηθεί υπέρ ενός συνεταιριστικού συστήματος μισθών.
Ένας ακόμα απο τους πρώτους φιλελεύθερους που αλλαξοπίστησε υπέρ της
μεγαλύτερης κρατικής παρέμβασης ήταν ο Thomas Hill Green. Πίστευε ότι το
κράτος πρέπει να προωθεί και να προστατεύει τα κοινωνικά, πολιτικά και
οικονομικά περιβάλλοντα μέσα στα οποία τα άτομα θα έχουν την καλύτερη
ευκαιρία να ενεργήσουν σύμφωνα με τη συνείδησή τους. Το κράτος πρέπει να
παρεμβαίνει μόνο όπου υπάρχει σαφής, αποδεδειγμένη και ισχυρή τάση
(ελευθερίας) προς υποδούλωση του ατόμου[66].
Ο Green θεωρούσε το εθνικό κράτος ως νόμιμο μόνο στο βαθμό που
υποστηρίζει ένα σύστημα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, που είναι
πιθανότερο να ενθαρρύνουν την ατομική αυτοπραγμάτωση.
Αυτό το νήμα άρχισε να ενώνεται στο κίνημα σοσιαλφιλελευθερισμού στο γύρισμα του εικοστού αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία. Το κίνημα των Νέων Φιλελεύθερων, που περιελάμβανε διανοούμενους όπως ο L.T. Hobhouse και o Τζον Χόμπσον, έβλεπε την ατομική ελευθερία ως επιτεύξιμη μόνο κάτω από ευνοϊκές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες[67]. Κατά την άποψή τους, η φτώχεια, η εξαθλίωση και η άγνοια στην οποία πολλοί άνθρωποι ζούσαν καθιστούσε αδύνατη την άνθηση της ελευθερίας και ατομικότητας. Οι Νέοι Φιλελεύθεροι πίστευαν ότι οι όροι αυτοί θα μπορούσαν να βελτιωθούν μόνο μέσω συλλογικής δράσης συντονιζόμενης από ένα ισχυρό, προνοιακά προσανατολισμένο και παρεμβατικό κράτος[68]. Ο «Λαϊκός Προϋπολογισμός» του 1909, υπερασπιζόμενος από τον Λόιντ Τζωρτζ και τον επίσης φιλελεύθερο Ουίνστον Τσώρτσιλ, εισήγαγε πρωτοφανείς φόρους στους πλούσιους στη Βρετανία και ριζοσπαστικά προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας στις πολιτικές της χώρας[69]. Ήταν ο πρώτος προϋπολογισμός με την εκφρασμένη πρόθεση της αναδιανομής του πλούτου μεταξύ των πολιτών[70][71].
Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ συνέβαλε σημαντικά στη φιλελεύθερη σκέψη, συνδυάζοντας στοιχεία του κλασικού φιλελευθερισμού με αυτό που τελικά έγινε γνωστό ως νεο-φιλελευθερισμός. Το On Liberty (1859) του Μιλ πραγματεύεται τη φύση και τα όρια της εξουσίας που μπορεί να ασκείται νομίμως από την κοινωνία πάνω στο άτομο[62]. Υπερασπίστηκε με πάθος την ελευθερία του λόγου, υποστηρίζοντας ότι ο ελεύθερος διάλογος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πνευματική και κοινωνική πρόοδο. Ο Μιλ όρισε την «κοινωνική ελευθερία» ως προστασία από «την τυραννία των πολιτικών αρχόντων». Εισήγαγε μια σειρά από διαφορετικές έννοιες των μορφών που μπορεί να πάρει η τυραννία, αναφερόμενες ως κοινωνική τυραννία και τυραννία της πλειοψηφίας αντίστοιχα. Κοινωνική ελευθερία σήμαινε όρια στην εξουσία του ηγεμόνα μέσα από την αναγνώριση των πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων και με τη δημιουργία ενός συστήματος «συνταγματικών επιταγών»[63].
Ωστόσο, αν και αρχικά η οικονομική φιλοσοφία του Μιλ υποστήριζε τις ελεύθερες αγορές και πρέσβευε ότι η προοδευτική φορολογία ήταν τιμωρητική απέναντι σε όσους εργάζονταν σκληρότερα[64], αργότερα μετέβαλε τις απόψεις του προς μια πιο σοσιαλιστική μίξη, προσθέτοντας κεφάλαια στις Αρχές της Πολιτικής Οικονομίας που υπερασπίζονταν τη σοσιαλιστική προοπτική, και υπερασπιζόμενος κάποιους σοσιαλιστικούς σκοπούς[65], συμπεριλαμβανομένης της ριζοσπαστικής πρότασης ότι όλο το μισθολογικό σύστημα πρέπει να καταργηθεί υπέρ ενός συνεταιριστικού συστήματος μισθών.
Ο Λόιντ Τζωρτζ και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ πέρασαν το 1909 τον «Λαϊκό Προϋπολογισμό», που σκοπό είχε την αναδιανομή του πλούτου.
Αυτό το νήμα άρχισε να ενώνεται στο κίνημα σοσιαλφιλελευθερισμού στο γύρισμα του εικοστού αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία. Το κίνημα των Νέων Φιλελεύθερων, που περιελάμβανε διανοούμενους όπως ο L.T. Hobhouse και o Τζον Χόμπσον, έβλεπε την ατομική ελευθερία ως επιτεύξιμη μόνο κάτω από ευνοϊκές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες[67]. Κατά την άποψή τους, η φτώχεια, η εξαθλίωση και η άγνοια στην οποία πολλοί άνθρωποι ζούσαν καθιστούσε αδύνατη την άνθηση της ελευθερίας και ατομικότητας. Οι Νέοι Φιλελεύθεροι πίστευαν ότι οι όροι αυτοί θα μπορούσαν να βελτιωθούν μόνο μέσω συλλογικής δράσης συντονιζόμενης από ένα ισχυρό, προνοιακά προσανατολισμένο και παρεμβατικό κράτος[68]. Ο «Λαϊκός Προϋπολογισμός» του 1909, υπερασπιζόμενος από τον Λόιντ Τζωρτζ και τον επίσης φιλελεύθερο Ουίνστον Τσώρτσιλ, εισήγαγε πρωτοφανείς φόρους στους πλούσιους στη Βρετανία και ριζοσπαστικά προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας στις πολιτικές της χώρας[69]. Ήταν ο πρώτος προϋπολογισμός με την εκφρασμένη πρόθεση της αναδιανομής του πλούτου μεταξύ των πολιτών[70][71].
Φιλελευθερισμός
Ο φιλελευθερισμός είναι μια πολιτική φιλοσοφία ή κοσμοθεωρία, θεμελιωμένη στις ιδέες της ατομικής ελευθερίας και ατομικής ιδιοκτησίας[1].
Οι φιλελεύθεροι ασπάζονται ένα ευρύ φάσμα απόψεων, ανάλογα με τον τρόπο
με τον οποίον κατανοούν τις αρχές αυτές, αλλά γενικά υποστηρίζουν
ιδέες, όπως η διεξαγωγή ελεύθερων και δίκαιων εκλογών, τα πολιτικά
δικαιώματα, η ελευθερία του Τύπου, η θρησκευτική ελευθερία, το ελεύθερο
εμπόριο και η ιδιοκτησία[2][3][4][5][6].
Ο φιλελευθερισμός έγινε για πρώτη φορά μια ξεχωριστή πολιτική κίνηση κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού, όταν έγινε δημοφιλής μεταξύ των φιλοσόφων και των οικονομολόγων του Δυτικού Κόσμου. Ο φιλελευθερισμός απέρριψε καθιερωμένες έννοιες της εποχής, όπως τα κληρονομικά προνόμια που πήγαζαν από τίτλους ευγενείας, την κρατική θρησκεία, την απόλυτη μοναρχία και την ελέω Θεού βασιλεία. Ο φιλόσοφος του 17ου αιώνα Τζων Λοκ συχνά πιστώνεται με την ίδρυση του φιλελευθερισμού ως μια ξεχωριστή φιλοσοφική παράδοση. Ο Λοκ υποστήριξε ότι κάθε άνθρωπος έχει το φυσικό δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ιδιοκτησία[7] και σύμφωνα με το κοινωνικό συμβόλαιο, οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να παραβιάζουν τα δικαιώματα αυτά. Με αυτόν τον τρόπο, οι Φιλελεύθεροι αντιτάχθηκαν στον παραδοσιακό συντηρητισμό και επεδίωξαν να αντικαταστήσουν την απολυταρχία ως τρόπο διακυβέρνησης με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το κράτος δικαίου.
Οι επαναστάτες της Ένδοξης Επανάστασης, της Αμερικανικής Επανάστασης, τμήματα της Γαλλικής Επανάστασης, καθώς και άλλα φιλελεύθερα επαναστατικά κινήματα εκείνης της περιόδου, χρησιμοποίησαν τη φιλελεύθερη φιλοσοφία για να δικαιολογήσουν την ένοπλη ανατροπή αυτού που θεωρούσαν ως τυραννική δεσποτεία. Κατά το δέκατο ένατο αιώνα, αναδείχθηκαν και εγκαθιδρύθηκαν φιλελεύθερες κυβερνήσεις σε έθνη σε ολόκληρη την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική και τη Βόρεια Αμερική[8]. Κατά την περίοδο αυτή, ο κυρίαρχος ιδεολογικός αντίπαλος του φιλελευθερισμού ήταν ο κλασικός συντηρητισμός.
Κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι φιλελεύθερες ιδέες εξαπλώθηκαν ακόμη περισσότερο, καθώς οι φιλελεύθερες δημοκρατίες βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Ο φιλελευθερισμός επέζησε επίσης σημαντικών ιδεολογικών προκλήσεων από τους νέους του αντιπάλους, όπως το φασισμό και τον κομμουνισμό. Στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, υπήρχε επίσης ανάδειξη του ρεύματος του «κοινωνικού φιλελευθερισμού»[9][10], έννοια η οποία σχετίζεται με τη σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη. Κατά συνέπεια, η έννοια της λέξης «φιλελευθερισμός» άρχισε να παρουσιάζει αποκλίσεις στα διάφορα μέρη του κόσμου. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Britannica, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο φιλελευθερισμός συνδέεται με το κράτος πρόνοιας, ενώ στην Ευρώπη συνήθως συνδέεται με τη δέσμευση για τον περιορισμό του κρατικού παρεμβατισμού και τις οικονομικές πολιτικές laissez-faire[11]. Ως εκ τούτου, στις ΗΠΑ, οι ιδέες της ελευθερίας του ατόμου και των laissez-faire οικονομικών πολιτικών, οι οποίες προηγουμένως σχετίζονταν με τον κλασικό φιλελευθερισμό, έγιναν η βάση για την αναδυόμενη σχολή της δεξιάς ελευθεριακής σκέψης[12].
Ο φιλελευθερισμός έγινε για πρώτη φορά μια ξεχωριστή πολιτική κίνηση κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού, όταν έγινε δημοφιλής μεταξύ των φιλοσόφων και των οικονομολόγων του Δυτικού Κόσμου. Ο φιλελευθερισμός απέρριψε καθιερωμένες έννοιες της εποχής, όπως τα κληρονομικά προνόμια που πήγαζαν από τίτλους ευγενείας, την κρατική θρησκεία, την απόλυτη μοναρχία και την ελέω Θεού βασιλεία. Ο φιλόσοφος του 17ου αιώνα Τζων Λοκ συχνά πιστώνεται με την ίδρυση του φιλελευθερισμού ως μια ξεχωριστή φιλοσοφική παράδοση. Ο Λοκ υποστήριξε ότι κάθε άνθρωπος έχει το φυσικό δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ιδιοκτησία[7] και σύμφωνα με το κοινωνικό συμβόλαιο, οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να παραβιάζουν τα δικαιώματα αυτά. Με αυτόν τον τρόπο, οι Φιλελεύθεροι αντιτάχθηκαν στον παραδοσιακό συντηρητισμό και επεδίωξαν να αντικαταστήσουν την απολυταρχία ως τρόπο διακυβέρνησης με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το κράτος δικαίου.
Οι επαναστάτες της Ένδοξης Επανάστασης, της Αμερικανικής Επανάστασης, τμήματα της Γαλλικής Επανάστασης, καθώς και άλλα φιλελεύθερα επαναστατικά κινήματα εκείνης της περιόδου, χρησιμοποίησαν τη φιλελεύθερη φιλοσοφία για να δικαιολογήσουν την ένοπλη ανατροπή αυτού που θεωρούσαν ως τυραννική δεσποτεία. Κατά το δέκατο ένατο αιώνα, αναδείχθηκαν και εγκαθιδρύθηκαν φιλελεύθερες κυβερνήσεις σε έθνη σε ολόκληρη την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική και τη Βόρεια Αμερική[8]. Κατά την περίοδο αυτή, ο κυρίαρχος ιδεολογικός αντίπαλος του φιλελευθερισμού ήταν ο κλασικός συντηρητισμός.
Κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι φιλελεύθερες ιδέες εξαπλώθηκαν ακόμη περισσότερο, καθώς οι φιλελεύθερες δημοκρατίες βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Ο φιλελευθερισμός επέζησε επίσης σημαντικών ιδεολογικών προκλήσεων από τους νέους του αντιπάλους, όπως το φασισμό και τον κομμουνισμό. Στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, υπήρχε επίσης ανάδειξη του ρεύματος του «κοινωνικού φιλελευθερισμού»[9][10], έννοια η οποία σχετίζεται με τη σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη. Κατά συνέπεια, η έννοια της λέξης «φιλελευθερισμός» άρχισε να παρουσιάζει αποκλίσεις στα διάφορα μέρη του κόσμου. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Britannica, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο φιλελευθερισμός συνδέεται με το κράτος πρόνοιας, ενώ στην Ευρώπη συνήθως συνδέεται με τη δέσμευση για τον περιορισμό του κρατικού παρεμβατισμού και τις οικονομικές πολιτικές laissez-faire[11]. Ως εκ τούτου, στις ΗΠΑ, οι ιδέες της ελευθερίας του ατόμου και των laissez-faire οικονομικών πολιτικών, οι οποίες προηγουμένως σχετίζονταν με τον κλασικό φιλελευθερισμό, έγιναν η βάση για την αναδυόμενη σχολή της δεξιάς ελευθεριακής σκέψης[12].
Πώς δημιουργήθηκε το χρέος
Η «Χούντα» το 74 παραδίδει στον «Εθνάρχη» υγιές χρέος 330 εκατ. (υγιές διότι λόγω μεγάλης βιομηχανικής και…
αγροτικής ανάπτυξης το χρέος αυτο-εξοφλείτο).
-Ο «Εθνάρχης» μετατρέπει το χρέος μετά από 7 χρόνια σε 8 ΔΙΣ (σημειώστε πετρελαϊκή κρίση του 1977).
-Ο Ανδρέας κλείνει με δυο τρόπους (υπερ-πολλαπλασιασμός μισθών και εισφορών μέσα σε μια νύχτα & των απεργιών) όλες τις τεράστιες βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΛΙΝΤΑ, ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, ΧΡΩΠΕΙ κτλ κτλ κτλ), και εφαρμόζει το οικονομικό τερτίπι που λέγεται «EASY MONEYSYSTEM» σε επίπεδο κράτους, δηλαδή παίρνει δάνεια (από τις Εβραϊκές Τράπεζες του Ροκφέλερ που πρωτύτερα είχαν σχεδιάσει οργανώσει και χρηματοδοτήσει την δημιουργία του ΠΑΣΟΚ) και μοιράζει τα χρήματα στους πολίτες, δηλαδή γεμίζει την αγορά με χρήμα (όχι όμως υγιή αλλά δανεικά με ασύλληπτους τόκους).
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα για πρώτη φορά η Ελλάδα να καταναλώνει περισσότερα από αυτά που παράγει, βυθίζοντας την πολύ περισσότερο στο DEBT BASE BANKING SYSTEM.
Σκοπός του «Τσοβόλα δώστα όλα» δεν είναι η φιλανθρωπία όπως πιστεύει ο πολύ μ λ κ ς λαός, αλλά στο ότι:
1ον πρέπει να αρχίσει ο λαός τα μεγάλα έξοδα και να συνηθίσει στα μεγάλα έξοδα
2ον πρέπει να «δέσει» την Ελλάδα με τα δάνεια στις ομόφυλες του Εβραϊκές Τράπεζες
3ον και όλα αυτά γιατί; για να ενεργοποιηθεί εν καιρώ το «EASY MONEY
SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων και πολύ αργότερα το «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο πρώτα φυσικών προσώπων και αργότερα σε επίπεδο Κράτους.
– Ο Μητσοτάκης βασιζόμενος στην κατάντια των ΔΕΚΟ που είχε φέρει ο Παπανδρέας θέλησε να αρπάξει την ευκαιρία και να τις «χαρίσει» σε ιδιώτες με το αζημίωτο φυσικά.
– ο Σημίτης (Ααρόν Αβουρί) φέρνει την ομόφυλη του Εβραϊκή Goldman Sachs για να φτιάξει ένα SWAP (Δημιουργική Λογιστική) για να καλύψει το χρέος στα χαρτιά και να μπούμε στο Ευρώ. Η Goldman Sachs για αυτό το SWAP πήρε πάνω από 1 ΔΙΣ ευρώ από την Ελλάδα.
Ο Σημίτης λοιπόν κάνει την συμφωνία με την Goldman Sachs μέσω του Πέτρου Χριστοδούλου. (Ο Πέτρος Χριστοδούλου εκτός από την Goldman Sachs ήταν σύμβουλος και στην JP Morgan, γίνεται διευθυντής στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.)
ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ«ΠΛΗΓΩΣΑΝ» ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
Αυτό το SWAP ήταν και η βάση της δικαιολογίας της σημερινής κατάρρευσης διότι η Goldman Sachs γνώριζε τα βαθύτερα κατατόπια της Ελληνικής οικονομίας.
Το ερώτημα είναι όμως, γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ενώ ξέρανε το κόλπο κάνανε τα στραβά μάτια;
Όπως μας ενημερώνει ένας Γερμανός οικονομολόγος, κάνανε τα στραβά μάτια διότι η Ελλάδα δεν είναι βιομηχανική χώρα άρα δεν είναι ανταγωνιστής της Γερμανίας ή της Γαλλίας, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ είναι μια καλή αγορά και ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν επάνω μας, διότι θα μας δανείζανε με τόκο και τα δανεικά πριν φτάσουνε εδώ θα τα ξαναπαίρνανε πίσω λόγω VW, BMW, Mercedes, Opel, Audi, Bosch, Siemens, Miele, AEG, Lidl, Renault, Peugeot, Citroen, Carrefur, αγορά οπλικών συστημάτων κλπ..
Κοντεύοντας στο 2000 και όταν πια το «EASY MONEYSYSTEM» σε επίπεδο κράτους είχε φτάσει στο ζενιθ ( Η Ελλάς χρωστάει πάρα πάρα πολλά στις Εβραϊκές Τράπεζες) έπρεπε να εφευρεθεί ένας τρόπος να πάψει πια το «EASY MONEYSYSTEM» σε επίπεδο κράτους εφόσον πια τα πράγματα όδευαν καλά «δεμένα» και να περάσουμε στο άλλο επίπεδο δηλαδή το «EASY MONEYSYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων.
Έτσι εφευρέθηκε το κόλπο το οποίο δεν ήταν άλλο από την μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου που όλοι ήδη έχουμε ξεχάσει.
Σκηνοθέτησαν λοιπόν εικονικά κέρδη και μέσω πάντα των υποχείριων ΜΜΕ κατόρθωσαν να κάνουν ακόμα και τους βοσκούς επάνω στα ψηλότερα βουνά να κατεβαίνουν στην τηλεόραση του καφενείου για να δουν τις μετοχές τους…
Όταν το 99% του Ελληνικού προβατικού λαού είχε παίξει στο χρηματιστήριο και ή όλη κατάσταση είχε φτάσει στο ζενιθ, ήρθε η ώρα του Σόρρος. Σκάει μύτη ο Σόρρος και ξεκινάει το κατρακύλισμα. Με αποτέλεσμα να πάρουν όλα τα λεφτά του προβατικού λαού που νωρίτερα τους τα είχαν δώσει με «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους μέσω του Ανδρέα. Ο σκοπός όμως δεν είχε ολοκληρωθεί, ίσα ίσα μόλις ξεκινούσε.
Ανακεφαλαίωση: Ο Ανδρέας Μινέικο Παπανδρέου είχε ενεργοποιήσει το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους (δηλαδή έπαιρνε δάνεια και τα μοίραζε στην αγορά (με το αζημίωτο βέβαια) καταχρεώνοντας-δεσμεύοντας το Ελληνικό κράτος στις Εβραϊκές Τράπεζες).
Το 2000, Σημίτης και Σόρρος, τραβάνε όλο το χρήμα που είχε διοχετεύσει ο Παπανδρέας μέσω του χρηματιστηρίου, με αποτέλεσμα να μένει η Ελλάδα-αγορά χωρίς ρευστό αλλά με τεράστιους τόκους δάνειων του Ανδρέα να μας βαραίνουν.
Ήταν καιρός για το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων. Δεδομένου λοιπόν ότι ρευστό στην αγορά από τα κρατικά δάνεια πια δεν υπάρχει, (αφού τα πήραν πίσω αφήνοντας βέβαια τα χρέη από τους τόκους) οι ανάγκες των μιικρομάγαζων για ρευστό και των ανθρώπων να αγοράσουν μια κατοικία ήταν πάντα δεδομένη, εμφανίζονται ως από μηχανής θεός (Ιεχωβάς) οι Τράπεζες, οι οποίες ανοίγουν τις κάνουλες ενεργοποιώντας έτσι το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων. Δηλαδή οι Τράπεζες αρχίζουν και ρίχνουν ρευστό στην αγορά, αυτήν την φορά μέσω των φυσικών προσώπων. Ήταν λύση αυτή για να ορθοποδήσουμε; φυσικά και όχι.
Σκοπός ήταν να φτάσει η κατάσταση σε κάποιο σημείο, να κλείσει ένας Χ χρονικός κύκλος για να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο το οποίο λέγεται «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων Έχουμε 3 δεδομένα:
1. μας βαραίνουν κρατικά χρέη από τα δάνεια του Ανδρέα, ΑΡΑ μπαίνουν τρελοί φόροι σε όλες τις συναλλαγές, υποτίθεται για να ξεχρεώσουμε, αυτό σημαίνει ακρίβεια
2. υγιές ρευστό στην αγορά δεν υπάρχει παρά μόνο τα χρήματα των Τραπεζών τα οποία είναι με τοκογλυφικούς όρους, στην ήδη κατεστραμμένη αγορά
3. οι τιμές των κατοικιών από το 1993 έχουν 10πλασιαστεί λόγω φορολογίας και μόνο, οπότε τα βάρη στους πολίτες-πρόβατα αβάσταχτα. ήταν καιρός για το τελικό «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους πρώτο βήμα: Πριν ένα χρόνο 2009, οι τράπεζες ξαφνικά κλείσανε τις κάνουλες των δανείων… ντόμινο η οικονομική δυσχέρεια.
ΤΕΛΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ: Ο Καραμανλής το μόνο σωστό πράγμα που έκανε στην ζωή του ήταν να κλείσει την συμφωνία με την Ρωσία για τον Αγωγό Μπουργκας – Αλεξανδρούπολης. Αυτό στους Εβραίους της Αμερικής έκανε ασύλληπτο κακό (άρα καλό για εμάς) διότι:
1. θα κερδίζαμε χρήματα υγιή ξανά, μετά από 30 χρόνια.
2. Ποιος θα τολμούσε να πειράξει τα συμφέροντα του Πούτιν;
3. αν το παραμύθι «μπαμπούλας Τουρκία» κατέρρεε, τα κέρδη και η επιρροή των Εβραίων εξ Αμερικής θα εξανεμιζόταν, διότι αφενός δεν θα μας δάνειζαν πλέον αυτοί, θα σταματούσαμε να αγοράζουμε οπλικά συστήματα από αυτούς ( στην Ε.Ε. αγοράζουμε οπλικά συστήματα από Αμερική τόσα όσα οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. μαζί), και ότι σε καιρό πολέμου οι Αμερικάνοι δεν θα μπορούσαν να μας επηρεάσουν εφόσον τα οπλικά συστήματα δεν ήταν δικά τους. Αυτοί και πολλοί άλλοι λόγοι ήταν που έπρεπε να πέσει ο αποτυχημένος Καραμανλής, και στην θέση του να έρθει ο Εβραίος Τζέφρυ Γεώργιος Μινέικο Τζαντ Παπανδρέας.
Στον προεκλογικό αγώνα ο Καραμανλής ουσιαστικά με τις δηλώσεις του δείχνει στον λαό να ψηφίσει Τζέφρυ, ο Τζέφρυ υπόσχεται χρήμα στον λαό (Τσοβόλα ξαναδώστα όλα) και ο λαός παραβλέπει τις προεκλογικές θέσεις του Πασοκ στα εθνικά θέματα (πράγμα που φανερώνει τα πάντα) γιατί το σκατένιο του μυαλό μένει στις απατηλές υποσχέσεις για χρήματα.
Ο λαός ψηφίζει Τζέφρυ και εκεί ξεκινάει το μεγάλο πανηγύρι…………………… Και ενώ προεκλογικά υπόσχεται χρήματα στον λαό με το που βγαίνει λέει το αντίθετο ισχυριζόμενος ότι δεν γνώριζε, αλλά τον διαψεύδουν άμεσα πρόσωπα που τον είχαν ενημερώσει προεκλογικά όπως ο Προβόπουλος και ο Αιβαλιώτης. Δεν νομίζεται ότι θα έπρεπε να τα γνώριζε, για πρωθυπουργός πάει όχι για περιπτεράς. Στην καλύτερη είναι ανόητος και ανεύθυνος στην χειρότερη ήξερε καλά τι έκανε . Ο Τζέφρυ, 30 ημέρες πριν τις εκλογές, και ενώ είμαστε στην προεκλογική περίοδο, πηγαίνει στην Αμερική, στον Κλίντον. Κανένα μέσο των media δεν το αναφέρει (!) τι πήγε να κάνει στην Αμερική; τι είπε με τον Κλίντον; με ποιους συναντήθηκε και τι σχεδίασε; διότι για καφέ στην Αμερική σε καιρό προεκλογικής εκστρατείας δεν νομίζω να πήγε… Κατ αρχήν προσλαμβάνει την ίδια Εβραϊκή Εταιρεία που ανέλαβε την καμπάνια του Ομπάμια για να κάνει την καμπάνια του Πασόκ .
Με το που γίνεται πρωθυπουργός ΞΑΦΝΙΚΑ ξεχνάει το «λεφτά υπάρχουν», ΞΑΦΝΙΚΑ θυμάται ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», ΞΑΦΝΙΚΑ όλοι θυμούνται ότι η Ελλάδα δεν τα πάει καλά με τα δημοσιονομικά, ΞΑΦΝΙΚΑ οι τράπεζες και τα markets θυμούνται ότι δεν τα πάμε καλά
Όπως μας ενημερώνει ο οικονομικός δημοσιογράφος των Financial times του Λονδίνου, Μάρτιν Σαντμπου, ότι στο τέλος του 2009 το Ντουμπάι ανακοίνωσε μια αναδιάρθρωση της οικονομίας του που τρόμαξε τους επενδυτές και δημιούργησε πολλές αμφιβολίες όλων των κρατικών τίτλων, και την ίδια στιγμή η Ελληνική Κυβέρνηση ομολόγησε από μόνη της ότι τα στοιχεία για το έλλειμμα της Ελλάδας είχαν παραποιηθεί, που ήταν η αιτία να ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.
Παράλληλα Το περιοδικό FOCUS βγάζει εξώφυλλο την Αφροδίτη να κάνει την χειρονομία λέγοντας λίγο πολύ ότι δουλεύουν οι Γερμανοί για να ταΐζουν τους τεμπέληδες Έλληνες. Την ίδια στιγμή ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσιγκ υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να δοθεί από την Ε.Ε. υποστήριξη στην Ελλάδα γιατί έχουμε φάει πολλά (εν μέρη έχει δίκιο, τα πολλά όμως τα έχουν φάει οι ΠΑΣΟΚΟ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΙΤΕΣ και κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες και όχι ο λαός). Ας δούμε το παρασκήνιο όμως, ο ιδιοκτήτης του περιοδικού FOCUS, Hubert Burda ιδιοκτήτης του Hubert Burda media με 250 περιοδικά, τηλεόραση κτλ, είναι μεταξύ πολλών άλλων, μέλος οικονομικών funds. Μέσω των ΜΜΕ και της παραπληροφόρησης πιέζει να ΜΗΝ πάρει η Ελλάδα οικονομική βοήθεια από την Ε.Ε. ότι δηλαδή κάνει και ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσιγκ.
Αυτό που ξεχάσαν να μας πουν οι δυο κύριοι, είναι ότι διατελούν σύμβουλοι της Goldman Sachss, της JP Morgan και της Deutsche Bank.
Αν καταφέρνανε να πείσουνε οι δυο κύριοι αυτοί, να μην πάρουμε χαμηλότοκα δάνεια από την Ε.Ε. αναγκαστικά θα έπρεπε να πάρουμε δάνεια με μεγαλύτερο τόκο από τις Goldman Sachs, JP Morgan, Deutsche Bank με τον τρόπο που θα εξηγήσουμε παρακάτω.
Εδώ ξανασυναντάμε την Goldman Sachs που είχε φέρει ο Σημίτης για εκείνο το SWAP που προείπαμε. Οι κύριοι (Burda & Issing) ουσιαστικά μας στέλνουν στα δόντια τους, είναι αυτοί όμως οι κύριοι υπαίτιοι ή απλά παίζουν ως κομπάρσοι στο ίδιο θέατρο;
Ο Παπανδρέας ένα μήνα μετά την εκλογή του, έχει γεύμα στο ξενοδοχείο «Πεντελικόν» στην Κηφισιά με τον Εβραίο πρόεδρο της Goldman Sachs Γκαρυ Κοεν, τον επικεφαλή των οικονομικών ερευνών της εταιρείας, τον εν Ελλάδι αντιπρόσωπο τους, την Κατσέλη, τον Δρούτσα (εκ των μαγείρων του σχεδίου Αναν) και τον Παπακωνσταντίνου. Ένας πρωθυπουργός δέχεται στο μέγαρο Μαξίμου, τι δουλειά έχει στο Πεντελικόν; μα διότι εκεί μπορούν να μην δώσουν αναφορά σε κανέναν το τι είπαν και συμφώνησαν, διότι δεν επιβάλλεται να καταγραφεί πουθενά επίσημα το γεγονός αυτό, σε αντίθεση με το αν η συνάντηση γινόταν στο Μαξίμου.
Η Γαλλική εφημερίδα LE MONDE σε άρθρο της λέει: ¨Στην Ευρώπη η Goldman Sachs στρατολογεί ισχυρά πρόσωπα για να εγκαθιδρύσει την δική της ισχύ» και μέσα στο άρθρο λέει ότι «τοποθετήσανε» τον Πέτρο Χριστοδούλου σε σημείο κλειδί για να φέρουν εις πέρας τα σχέδια τους.
Μετά την συνάντηση λοιπόν ο γνωστός από τα παλιά Πέτρος Χριστοδούλου που αναφέραμε στην αρχή, διορίστηκε ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ (ΟΔΔΗΧ), δηλαδή ο Παπανδρέας μετά το γεύμα στο Πεντελικόν με την Goldman Sachs διόρισε το στέλεχος της (τον Χριστοδούλου) να διαχειριστεί τα χρέη μας…
Νωρίτερα από όλα αυτά η Goldman Sachs η JP Morgan και η Deutsche Bank έβγαλαν στην αγορά ένα «προϊόν» ζητώντας επενδυτές ζητώντας τους να τζογάρουν στην κατάρρευση και χρεωκοπία της Ελλάδας.
Μετά η Deutsche Bank έβγαλε μια έκθεση ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της. Την ίδια στιγμή κινητοποιείται το τμήμα των CDS (Credit Default Swaps- ασφάλιση χρεών σε περίπτωση μη αποπληρωμής) της ίδιας τράπεζας και ζητάει μεγαλύτερα ασφάλιστρα από την Ελλάδα. Ξεκινάνε τα ΜΜΕ να παίζουν τον ρόλο «παπαγαλάκια» και η κοινή γνώμη χάφτει ότι η Ελλάδα πάει για πτώχευση. Έτσι τα CDS μεγαλώνουν και οι έξυπνοι με έναν ταχυδακτυλουργικό τρόπο κερδοσκοπούν με τον εξής απλό τρόπο: δανείζονται (το έκανε η Μέρκελ, ναι είναι αυτοί που δουλεύουν για να καθόμαστε εμείς…)με 3% και αυτά τα χρήματα τα δανείζουν σε εμάς με 7% η διαφορά αυτή (4%) είναι τα SPREADS.
(σημείωση: Goldman Sachs, JP Morgan και η Deutsche Bank ελέγχουν το 95% των CDS παγκοσμίως) Περιέργως τα funds του Σόρρος «προέβλεψαν» ότι το δολάριο θα έρθει 1/1 με το ευρώ… (εμ από προφήτες ξέρουν οι Εβραίοι)
ΔΝΤ
Το υποτιθέμενο κρατικό χρέος μας ήταν 320 ΔΙΣ (χώρια αυτά που χρωστάνε οι Έλληνες ως φυσικά πρόσωπα στις τράπεζες μέσω καταναλωτικών, στεγαστικών, επιχειρηματικών και πιστωτικών καρτών – που είναι 280 ΔΙΣ) από αυτά τα 320 ΔΙΣ το 60% είναι σε κρατικά ομόλογα. Κρατικά ομόλογα σημαίνει ότι το κράτος βγάζει ομόλογα, και μέσω κάποιας τράπεζας ο επενδυτής τα αγοράζει με σκοπό κάποιο κέρδος, ΑΡΑ ενώ φαίνεται ως χρέος ΔΕΝ είναι χρέος αφού ο επενδυτής έχει πληρώσει την τράπεζα γι αυτά.
Αυτό σημαίνει ότι εφόσον δεν τα χρωστάμε, κανείς δεν έχει αξίωση να μας ζητήσει κάτι ως αντάλλαγμα.
Με τις υπογραφές στο ΔΝΤ όμως, ο Γεώργιος Τζέφρυ Τσαντ Μινέικο Παπανδρέου με δεκανίκι τον Καρατζαφέρη ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ αυτά τα 200 ΔΙΣ (60%) του χρέους- ομολόγων από ανύπαρκτα σε υπαρκτά, και εφόσον τώρα είναι υπαρκτά ζητάνε αξιώσεις αυτοί στους οποίους χρωστάμε…
Πόσο τυχαίο είναι το γεγονός ότι ο Παπανδρέας το πρώτο πράγμα που έκανε ως πρωθυπουργός ήταν να καταμετρήσει και να κοστολογήσει την κρατική περιουσία που ω, τι ειρωνεία ήταν όσο και το έλλειμμα μας;;;;;;;
ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ;;;;;;;
ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ όπως μας ενημερώνει ο Δελαστίκ στην Ε.Ε. είμαστε οι 7 σε χρέος, στην Ευρώπη πάρα πολύ πίσω, και δεν χρωστάμε περισσότερα από τις ΗΠΑ ή την Ιαπωνία.
Ενδεικτικά αναφέρω ότι η Ιταλία χρωστάει 1,4 ΤΡΙΣ, η Ισπανία 1,1 ΤΡΙΣ η Ιρλανδία 870 ΔΙΣ κτλ κτλ… Οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί που ήρθαν εδώ για επίβλεψη, οι χώρες τους χρωστάνε περισσότερο από ότι εμείς…
ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Κάπου ανέφερα ότι ο Παπανδρέου προεκλογικά είχε πει τις προθέσεις του στα εθνικά θέματα, είπε ψέματα μόνον όσον αφορά τα οικονομικά, ο λαός δεν έδωσε καμία σημασία στα εθνικά και περίμενε να τους δώσει χρήματα που φυσικά δεν έδωσε.
Το ένα θέμα με το άλλο (εθνικά θέματα και οικονομικά) έχει άμεση σχέση και ας μην το αντιλαμβάνεται το σκατένιο μυαλό του ψεύτη κλέφτη απατεώνα νεοέλληνα Ρωμιού.
Ο Στόχος είναι να έρθουν στην Ελλάδα αλλοδαποί τους οποίους τους στέλνουν οι Τούρκοι σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις, ιθαγένεια, γεννάνε, υπογεννητικότητα εμείς σε 2 γενεές εξαφανιζόμαστε σύμφωνα με την εθνική στατιστική υπηρεσία, θα ψηφίζουν και ενώ θα είναι πλειοψηφία θα βγάζουν τους δικούς τους δημάρχους νομάρχες εμείς θα εξαφανιζόμαστε. Σκεφτείτε λοιπόν Σκοπιανούς να ψηφίζουν τους δικούς τους στην Φλώρινα, τους Αλβανούς να ψηφίζουν τους δικούς τους στα Ιωάννινα, στην Θράκη, θα γίνει σε απόλυτους αριθμούς, τι έχει ΝΑ γίνει.
Μέχρι τότε θα παίξει «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο, δηλαδή παραδίνουμε το Αιγαίο στους Τούρκους, ήδη η Θράκη είναι στα χέρια τους (έχουν βγάλει και σημαία) και απλά περιμένουν να κυλήσει ο χρόνος για να σβήσουμε.
Το τελικό «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους και φυσικών προσώπων έχει σαν αποτέλεσμα να μας πάρουν τον τεράστιο ορυκτό πλούτο και να τους χρωστάμε και από πάνω και όλα αυτά για να μην βγάλουμε άχνα.
10.07.2015
ΕΛΣΤΑΤ: Στα 8.879 ευρώ το μέσο ετήσιο ατομικό εισόδημα το 2013
Το πλουσιότερο 20% του ελληνικού πληθυσμού είχε το
2013 κατά 6,5 φορές μεγαλύτερο εισόδημα από το φτωχότερο 20% του
πληθυσμού σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ελληνική Στατιστική
Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ).
Από τα ίδια στοιχεία προκύπτει πως περισσότεροι
από 1 στους 3 πολίτες, ήτοι συνολικά 3.884.700 άτομα βρέθηκαν το 2013 σε
καθεστώς φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής
Αρχής, το ποσοστό του πληθυσμού που με βάση τα εισοδήματα του 2013 ήταν
υπό τον κίνδυνο της φτώχειας, ανήλθε στο 22,1% (από 23,1% το 2012 και
19,7% το 2008), ενώ το ποσοστό του πληθυσμού που ήταν υπό τον κίνδυνο
της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού διαμορφώθηκε το 2013 στο 36%
από 35,7% το 2012 και 27,6% το 2008.
Συνολικά, τα νοικοκυριά που βρίσκονταν σε κίνδυνο
φτώχειας ανήλθαν σε 888.452 σε σύνολο 4.266.745 και τα μέλη τους σε
2.384.035 από το σύνολο των 10.785.312 του πληθυσμού της Ελλάδας.
Το όριο της φτώχειας ανήλθε στα 4.068 ευρώ ετησίως
για ένα άτομο και στα 9.677 ευρώ τον χρόνο για δύο άτομα. Το μέσο
ετήσιο ατομικό εισόδημα το 2013 ήταν στα 8.879 ευρώ και το μέσο ετήσιο
διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της χώρας στα 17.270 ευρώ.
08.07.2015
Diese zwei Faktoren lassen Männer früher sterben
Dass Männer in Industrieländern
eine deutlich geringere Lebenserwartung haben als Frauen, ist eine
Entwicklung des 20. Jahrhunderts. Das zumindest ist das Ergebnis einer
US-amerikanischen Untersuchung.
Demnach stieg zwar die Lebensspanne beider Geschlechter mit
dem Rückgang gefährlicher Infektionen, dieser Trend wurde aber bei
Männern vor allem durch zwei Faktoren wieder entscheidend gebremst:
Rauchen und eine erhöhte Neigung zu Herz-Kreislauf-Erkrankungen.
Dies sei einerseits biologisch und andererseits durch den Lebensstil bedingt, berichten die Forscher um Hiram Beltrán-Sánchez von der University of California in Los Angeles in den "Proceedings" der US-Nationalen Akademie der Wissenschaften (PNAS).
Weltweit liegt die Lebenserwartung von Frauen deutlich über der von Männern: In Deutschland werden derzeit geborene Jungen nach Angaben der Weltgesundheitsorganisation (WHO) im Mittel voraussichtlich ein Alter von knapp 79 Jahren erreichen, Mädchen dagegen von 83,5 Jahren. Der Unterschied in der Lebenserwartung ist den Autoren zufolge eine recht junge Entwicklung.
Um den Trend und seine Ursachen zu ergründen, untersuchten die Forscher die Sterblichkeitsrate von Geburtsjahrgängen im Zeitraum von 1880 bis 1935 in 13 Industrieländern. Dabei achteten sie auf die Lebenserwartung von Männern und Frauen ab dem Alter von 40 Jahren. Zudem analysierten sie die Rolle spezieller Einflussfaktoren wie Rauchen oder Herz-Kreislauf-Krankheiten.
Bis ins 19. Jahrhundert hinein sei die Lebenserwartung beider Geschlechter noch ähnlich gewesen, schreiben die Forscher. "Die Mortalitätsraten nahmen sowohl bei Männern als auch bei Frauen während des 19. und 20. Jahrhunderts ab", schreiben sie.
Da etwa tödlich verlaufende Infektionen seltener wurden, stieg der Einfluss chronischer Erkrankungen, die meist erst ab dem mittleren Lebensalter ins Gewicht fallen. Hier machte sich bei Männern neben dem sich ausbreitenden Tabakkonsum auch die Neigung zu Gefäßerkrankungen stark bemerkbar.
Bei den 60- und 70-Jährigen sei das Muster sogar noch deutlicher ausgeprägt, schreiben die Autoren und fügen hinzu: "Dieses Schema ist für alle Länder ziemlich ähnlich." Erst im hohen Alter von etwa 90 Jahren liegen die Mortalitätsraten beider Geschlechter wieder nahe beieinander.
Rauchen ist den Forscher zufolge für etwa 30 Prozent des Unterschieds verantwortlich. In manchen Ländern wie Australien, Belgien oder den Niederlanden, wo Männer besonders früh anfingen zu rauchen, erklärt Tabakkonsum sogar mehr als 40 Prozent der Differenz.
Außerdem falle eine erhöhte Neigung zu Herzkrankheiten stark ins Gewicht: Diesbezüglich liege die Mortalität bei Männern von 50 und 60 Jahren dreimal höher als bei gleichaltrigen Frauen. Auch für Schlaganfälle sind Männer demnach anfälliger. Beides zusammen erkläre mehr als 40 Prozent der geschlechtsspezifischen Unterschiede.
Die im 20. Jahrhundert steigende Kluft zwischen den Geschlechtern erklärt Domantas Jasilionis vom Max-Planck-Institut für demografische Forschung auch damit, dass unter anderem die Müttersterblichkeit deutlich sank, während Männer häufig ungesunde oder gar gefährliche Berufe ausübten.
Die Differenz zwischen der Lebenserwartung von Männern und Frauen erreichte nach Angaben von Jasilionis in Mittel- und Westeuropa und den USA ihren Höhepunkt etwa um 1980. Damals geborene Frauen hatten in den USA eine fast 8 Jahre, in Deutschland eine 6,5 Jahre höhere Lebenserwartung als Männer. Inzwischen liegt die Kluft in beiden Ländern bei etwa fünf Jahren.
Dies sei einerseits biologisch und andererseits durch den Lebensstil bedingt, berichten die Forscher um Hiram Beltrán-Sánchez von der University of California in Los Angeles in den "Proceedings" der US-Nationalen Akademie der Wissenschaften (PNAS).
Weltweit liegt die Lebenserwartung von Frauen deutlich über der von Männern: In Deutschland werden derzeit geborene Jungen nach Angaben der Weltgesundheitsorganisation (WHO) im Mittel voraussichtlich ein Alter von knapp 79 Jahren erreichen, Mädchen dagegen von 83,5 Jahren. Der Unterschied in der Lebenserwartung ist den Autoren zufolge eine recht junge Entwicklung.
Um den Trend und seine Ursachen zu ergründen, untersuchten die Forscher die Sterblichkeitsrate von Geburtsjahrgängen im Zeitraum von 1880 bis 1935 in 13 Industrieländern. Dabei achteten sie auf die Lebenserwartung von Männern und Frauen ab dem Alter von 40 Jahren. Zudem analysierten sie die Rolle spezieller Einflussfaktoren wie Rauchen oder Herz-Kreislauf-Krankheiten.
Bis ins 19. Jahrhundert hinein sei die Lebenserwartung beider Geschlechter noch ähnlich gewesen, schreiben die Forscher. "Die Mortalitätsraten nahmen sowohl bei Männern als auch bei Frauen während des 19. und 20. Jahrhunderts ab", schreiben sie.
Da etwa tödlich verlaufende Infektionen seltener wurden, stieg der Einfluss chronischer Erkrankungen, die meist erst ab dem mittleren Lebensalter ins Gewicht fallen. Hier machte sich bei Männern neben dem sich ausbreitenden Tabakkonsum auch die Neigung zu Gefäßerkrankungen stark bemerkbar.
Schema ist für alle Länder ähnlich
Demnach stieg im 20. Jahrhundert die relative Mortalität der Männer im Alter ab 40 Jahren deutlich an, vor allem aber in der Gruppe der 50- bis 70-Jährigen: So lag das Sterberisiko 50-Jähriger bei den Geburtsjahrgängen 1880 bis 1899 um 39 Prozent über dem der Frauen, bei den Jahrgängen 1900 bis 1919 um 68 Prozent und bei zwischen 1920 und 1935 Geborenen sogar um 90 Prozent.Bei den 60- und 70-Jährigen sei das Muster sogar noch deutlicher ausgeprägt, schreiben die Autoren und fügen hinzu: "Dieses Schema ist für alle Länder ziemlich ähnlich." Erst im hohen Alter von etwa 90 Jahren liegen die Mortalitätsraten beider Geschlechter wieder nahe beieinander.
Rauchen ist den Forscher zufolge für etwa 30 Prozent des Unterschieds verantwortlich. In manchen Ländern wie Australien, Belgien oder den Niederlanden, wo Männer besonders früh anfingen zu rauchen, erklärt Tabakkonsum sogar mehr als 40 Prozent der Differenz.
Außerdem falle eine erhöhte Neigung zu Herzkrankheiten stark ins Gewicht: Diesbezüglich liege die Mortalität bei Männern von 50 und 60 Jahren dreimal höher als bei gleichaltrigen Frauen. Auch für Schlaganfälle sind Männer demnach anfälliger. Beides zusammen erkläre mehr als 40 Prozent der geschlechtsspezifischen Unterschiede.
Biologische Faktoren und fettreichere Ernährung
Die erhöhte Tendenz von Männern zu Gefäßerkrankungen erklären die Forscher einerseits mit einer fettreicheren Ernährung, andererseits mit biologischen Faktoren, die Blutgefäße von Männern anfälliger für Probleme machen. So haben Männer tendenziell früher Bluthochdruck und niedrigere Werte des "guten" HDL-Cholesterins (High-Density Lipoprotein), das vor Gefäßerkrankungen schützt. Bei Frauen vor der Menopause gelten Östrogene als gefäßschützend.Die im 20. Jahrhundert steigende Kluft zwischen den Geschlechtern erklärt Domantas Jasilionis vom Max-Planck-Institut für demografische Forschung auch damit, dass unter anderem die Müttersterblichkeit deutlich sank, während Männer häufig ungesunde oder gar gefährliche Berufe ausübten.
Die Differenz zwischen der Lebenserwartung von Männern und Frauen erreichte nach Angaben von Jasilionis in Mittel- und Westeuropa und den USA ihren Höhepunkt etwa um 1980. Damals geborene Frauen hatten in den USA eine fast 8 Jahre, in Deutschland eine 6,5 Jahre höhere Lebenserwartung als Männer. Inzwischen liegt die Kluft in beiden Ländern bei etwa fünf Jahren.
i
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΑΓΚΑΣ: “Που πάει η Νέα Δημοκρατία;”
Το καλύτερο που μπορούμε να πάρουμε τώρα είναι ένα πάρα πολύ σκληρό και επώδυνο μνημόνιο που θα στείλει τη ελληνική κοινωνία και την οικονομία στα τάρταρα μιας παρατεταμένης ύφεσης.
Ζητάμε 7 δισ. ευρώ που ίσα – ίσα φτάνουν για να πληρώσουμε τα ήδη οφειλόμενα στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ.
Κακά τα ψέματα, κυρίαρχος του παιχνιδιού παραμένει ο κυνικός Σόιμπλε και το «καρτέλ» της Βόρειας Ευρώπης. Αυτοί είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού όσον αφορά το ελληνικό θέμα και όχι η Ουάσιγκτον που δεν βάζει λεφτά στο τραπέζι και η Μόσχα που θέλει πιόνι την ελληνική κυβέρνηση στον πόλεμο που έχει με το δυτικό μπλοκ.
Είτε το θέλουμε είτε όχι, απαιτείται ψυχίατρος για να αναλύσει πώς είναι δυνατόν να βγάζουμε με 61% «ΟΧΙ» απέναντι στις προτάσεις των ευρωπαίων και μετά να γινόμαστε ικέτες και να ζητάμε ως παρίες τη βοήθειά τους.
Έχω την αίσθηση ότι απαιτείται επίσης δευτεροβάθμια επιτροπή των καθηγητών της Ψυχιατρικής για να αναλύσουμε τις αντιδράσεις του πλήθους που αποθέωσε κατά την έξοδό του τον Γιάνη Βαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών.
Πράγματι δεν μπορεί να γίνει κατανοητό πώς αποθεώνεται ένας άνθρωπος που πριν από δύο ημέρες έλεγε ότι έχει προτάσεις των δανειστών στα συρτάρια του υπουργείου του και σήμερα τρέχει ο δυστυχής Τσακαλώτος να ζητήσει την πρόταση Γιούνκερ με ελάχιστες ίσως τροποποιήσεις.
Ξεμείναμε ολομόναχοι χωρίς φίλους στη Γηραιά Ήπειρο και με μερικούς απομακρυσμένους χειροκροτητές του «ΟΧΙ» στη Λατινική Αμερική, όπως ο Μαδούρο και ο Κάστρο, οι οποίοι όμως ως πειναλέοντες και σοσιαλιστές μπατίρηδες δεν βάζουν το χέρι στη τσέπη για να βοηθήσουν την αδερφή Ελλάδα ούτε ψηφίζουν στο… Eurogroup. Είναι απλά κλακαδόροι στην άλλη άκρη του κόσμου και η συμπάθειά τους κάνει κακό στη σχέση μας με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους.
Ο Τσίπρας αύξησε το πολιτικό κεφάλαιό του (όπως και o Καμμένος) και παραμένει ο μοναδικός πολιτικός αστέρας αυτής της περιόδου. Ωστόσο ότι και να φέρει από την Ευρώπη (εάν φέρει) η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει μεγαλύτερη ύφεση, χιλιάδες λουκέτα και μεγαλύτερη ανεργία.
Από την άλλη πλευρά όμως το σύνολο της αντιπολίτευσης, όπως και ο κόσμος που την ακολουθεί, είναι σε πλήρη κατάθλιψη και αποσύνθεση. Το 61% του «ΟΧΙ» ήταν ηλεκτροσόκ.
Η Νέα Δημοκρατία εκτιμώ, θα ακολουθήσει τον ολισθηρό κατήφορο του ΠΑΣΟΚ.
Τα ονόματα που ακούγονται μυρίζουν ναφθαλίνη και παλαιοκομματικές αράχνες.
Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είναι παλαιό και δοκιμασμένο στέλεχος αλλά βρίσκεται ήδη όπως οι βετεράνοι του πολέμου στη φάση του αποχαιρετισμού στα όπλα.
Η κ. Ντόρα Μπακογιάννη είναι πολύτιμη μονάδα στο πολιτικό σκηνικό με διεθνείς γνωριμίες, αλλά εκτιμώ ότι είναι ένα come back σεναρίου μαυρόασπρης ταινίας που δεν έκοψε εισιτήρια όταν έκανε πρεμιέρα!
Ο Νίκος Δένδιας είναι μορφωμένος άνθρωπος αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν μπορεί να συνεγείρει και να προσελκύσει ούτε τους ενοίκους της πολυκατοικίας του. Άντε με το ζόρι, το πρώτο και το δεύτερο όροφο!
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι βελτιωμένος. Είναι καλός ομιλητής αλλά το πιθανότερο είναι να αφήσει κληρονομικό πολιτικό δικαίω στην αδερφή του.
Ο Κώστας Καραμανλής που θα περίμενε κανείς ότι ενδιαφέρεται για το μαγαζί που του άφησε ο θείος του, δεν θέλει ούτε να περνάει απέξω. Είναι παθιασμένος στο γραφείο του και που και που -όπως οι ερυθρόδερμοι- κάνει σήματα με καπνό για τις προθέσεις του.
Ο Μάκης Βορίδης είναι πολύ εύκολος στόχος για τον Τσίπρα ως παλαιός ακροδεξιός. Είναι καλός νομικός, χειρίζεται καλά την ελληνική γλώσσα αλλά εάν βγει αρχηγός θα συναγωνίζεται τα ποσοστά η Νέα Δημοκρατία τη Χρυσή Αυγή.
Ακούγεται και ο Τατούλης. Εδώ τελειώνει η λογική και αρχίζει η επιστημονική φαντασία!
Α! Ξέχασα! Υπάρχει και ο Κικίλιας που τον θέλουν οι Αμερικανοί για το ΝΒΑ! ΠΟλύ καλό παιδί, χαρά γεμάτο!
Όλα τα δωμάτια της Συγγρού πρέπει να αεριστούν επί μήνες για να φύγει η ναφθαλίνη και να καθαριστούν οι αράχνες.
Το ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία της Φώφης Γεννηματά εκτιμώ ότι θα γίνει αναψυκτήριο κάπου στο Περιστέρι ή στο Αιγάλεω! Θα ανοίγει το Πάσχα και θα κλείνει τον Οκτώβριο όπως τα παλιά «Άστρα» στο σταθμό Λαρίσης.
Το Ποτάμι συμφώνησε σε όλα στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Επομένως ό,τι και να φέρει ο Τσίπρας θα γίνει… παραπόταμος και εξίσου απορροφητήρας των δεινών της κοινωνίας.
Κακά τα ψέματα, η χώρα πορεύεται με Αλέξη, και οι παλαιές φιγούρες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν κάνουν πλέον, όπως τουλάχιστον διαμορφώνεται το σκηνικό, ούτε για καραγκιόζ μπελτέ
Abonnieren
Posts (Atom)
-
Για χρήμα το είδες εν ζωή κ για χρήμα μετά θάνατό του Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας «Real News», ηΜίνα Αρναού τη ζητά: 500.0...
